Nadrabiam zaległości :)

Nadszedł ten dzień, w którym przypomniałam sobie o moim wirtualnym pamiętniku. 
Nie nadrobię zaległości w pełni, bo nie zawsze mam w ręku aparat, 
którym mogłabym uwiecznić swoje poczynania 
(zawsze twierdziłam, że matki małych dzieci mają zbyt mało rąk!)
Mogę tylko powiedzieć, że ostatnio więcej czasu 
spędzałam przy maszynie do szycia. 
Dzięki temu wiele ciuszków z różnych powodów zalegających w szafach (za długie / za krótkie / za szerokie / jakieś dziwne) doczekało się swojej reanimacji :)

Ale zacznę od tego, co było pierwszym powodem pojawienia się nowego wpisu na blogu.

Prezent przedurodzinowy dla nienarodzonego jeszcze Syna Natalii :)
 - delfinek, który może być zarówno poduszką / przytulanką
 jak i "rogalem" do karmienia.

Pomysł nie mój. Podpatrzony TUTAJ :) 
Opis wykonania niezbyt precyzyjny (niezupełnie zgodny z wykrojem), 
ale każdy, kto ma blade pojęcie o szyciu da radę! :)

A mój delfinek prezentuje się tak:

Dobra. Wiem. Delfiny nie mają takich ogonów.  Małżonek mój mi już powiedział.

A mój delfin ma TAKI ogon właśnie. 

Bo kto mi zabroni zrobić delfinowi ogon w kształcie serca? :) ;) :P

Ps. Pokochałam gładkie minky! <3

 * * *

A tak przy okazji, to z racji sezonu owocowego pokażę Wam jeszcze

 moje aktualne, jeżynowe, krótkie pazurki :)

Użyte lakiery Gel Polish 38 (róż) i 172 (jeżynowy)

 * * *

A wracając do tematu szycia i moich ostatnich poczynań...

Motywacją do natychmiastowego wytargania maszyny na stół 

stały się otrzymane ciuszki, które "nie były szyte na miarę" :)

Niestety zbyt późno pomyślałam o tym, by uwiecznić moje "przed" i "po"...
W przyszłości postaram się pamiętać o aparacie fotograficznym!
 (Zawsze to sobie obiecuję. Kurczę! Dziś to już naprawdę nikomu nie można ufać).

I tak na przykład z jednej zdobycznej tuniczki
mamy dzisiaj zestaw "mama-córka"
- mama ma cienką, przewiewną bluzeczkę z baskinką, 
a córka - zwiewną spódniczkę na gumce :)

Z długiej sukienki sprzed lat ze zbyt wyciętą górą i dość "ciążowym" dołem:

zrobiłam krótką i wygodną sukienkę "do latania"

Zdjęcia "po" robione przez moją niespełna 7-letnią córkę 

(jeszcze musi popracować nad ostrością i kadrowaniem ;) )

* * *
I jeszcze jedno.

Zapomniałam pokazać mój pierwszy kosz wiklinowy PO malowaniu.
Znalazł swoje miejsce na parapecie dzieci.

 

Muszę przyznać, że w roli "ogarniacza drobnego bałaganu"

radzi sobie doskonale! :)

Kolejne rurki już czekają.... (doczekają się?!)

* * *

Często gęsto jest tak, że zacznę pisać post na stronę 

i z jakiegoś powodu nie jestem w stanie go dokończyć. 

Tak było i tym razem. 

Przy okazji więc mogę Wam pokazać moje nowe paznokcie

 (Użyte lakiery: Nerine Lilly 5401-1 Neonail oraz Mint 022 Semilac;

wszystkie pociągnięte bezbarwnym lakierem z drobinkami w kolorze Gravity 

z serii Star Glow od Neonail)

 

* * *
Pozdrawiam wszystkich odwiedzających! :)

Zając i wianek z papierowej wikliny

Muszę przyznać, że to bardzo wciągające zajęcie.
 Skręcanie rurek, a potem ich wyplatanie sprawia naprawdę wiele frajdy. 
Tym razem poszłam w ozdoby wielkanocne. 
A wszystko dzięki konkursowi, w którym postanowiłam wziąć udział :)

Niestety nie udało mi się wrzucić zdjęć przed Świętami 
(za dużo wszystkiego - wiecie jak to jest), więc prezentuję je dzisiaj :)

 Wianek, na który do końca nie miałam koncepcji, a ostatecznie wyszło tak:

 

I koszyczek z zajączkiem :)

 

 

 

A w koszyczku jajka własnej produkcji:

wiklinowe, koralikowe, cekinowe, wstążkowe 

i zwyczajnie malowane :) 

Elsa w moim domu!

Miała być czapka, a ostatecznie stała się peruką raczej.. :)

Dzisiaj o tym, jak Amelia w minutę staje się Elsą, 

dzięki wydzierganej przez jej mamę czapie :)

 

 

 

 [Szydełkowa czapka - Elsa] 

* * *

Moje wielkanocne dekoracje, mimo że wykonane,

 sfotografowane będą mogły być dopiero po świętach.

Zatem jeśli nie zapomnę - wieniec i koszyk z królikiem pojawią się tu 

w późniejszym terminie.

W związku z powyższym - dzisiejsze życzenia składam Wam 

przy użyciu jajka zrobionego podczas dziecięcych zajęć  plastycznych, 

na które uczęszcza moja Córka

(dla jasności - w tworzeniu jaja z papierowej wikliny 

wielki udziała miała Pani instruktor, której bardzo dziękujemy;

dekoracje dobierała jednak Amelia,

 stąd jej wielka duma z przyniesionego do domu wielkanocnego jaja :) ).

WESOŁEGO ALLELUJA!!!

Papier, bibuła i koraliki.

 Myślałam.. Co by tu powyplatać...?!

No i wymyśliłam! 

 Koszyczek na wymiar.

Nie wyszedł. 

Dziś już wiem, że dno z kartonu nie może mieć dwóch jednakowych wymiarów 

(to w środku musi być mniejsze o grubość rurek; 

u mnie było tylko odrobinę mniejsze,

 przez co cały koszyczek wyszedł ostatecznie trochę za duży i na półokrągłej półeczce 

nie leży tak, jak chciałam).

Muszę jeszcze popracować nad estetyką, nauczyć się ładnych wykończeń... 

Jeśli tylko wymyślę, co jeszcze MOGŁOBY się przydać, 

z pewnością jeszcze się pobawię :)

Oto mój mały koszyczek służący do stania na półokrągłej półeczce 

(Nie, jeszcze nie wiem co do niego włożę ;) )

 Amelii spodobało się moje wyplatanie i zamówiła sobie podobny, 

zatem zrobiłam podobny.. ale znaaaaacznie większy 

(docelowo - na zabawki). 

Muszę jeszcze kupić stosowną farbę/lakier.

Podobno ładny jest taki kolorowy/gazetowy... ? 

 Też tak myślicie?

  A tu jeszcze w trakcie pracy (zdj. pstryknięte telefonem):

Szaleństwo koralikowe nie odpuszcza.

Odkąd do domu przybył nowy prezent - koraliki do spryskiwania wodą, 

prasowane koraliki odpoczywają.

 

  

* * *

A teraz o tym, jak dobrze mieć dzieci! 

Bo gdyby nie one, to niby po co.. i komu mogłabym zrobić skrzydła z bibuły?! ;)

* * *

 A ja odpoczywam od ciemnych lakierów hybrydowych

wraz z manicure francuskim :)

Ta zmiana zaskoczyła nawet moje dzieci ;)

MIŁEGO DNIA!

Papierowa wiklina

Papierowa wiklina

Kiedy zobaczyłam ją w sieci po raz pierwszy, nie mogłam uwierzyć, że to tylko papier... 

Gdy byłam dzieciakiem i jeździłam na wakacje do babci, miałam okazję spróbować swoich sił w wyplataniu (pewna uprzejma sąsiadka zajmowała się tym na co dzień i pozwalała nam się w ten sposób bawić). Później już nie miałam takiej okazji, a nie ukrywam, że wiklinowe rzeczy zawsze robiły na mnie spore wrażenie. To niezwykłe jak wiele różności można wyczarować wyplatając...

Moje pierwsze próby plecenia z papieru pamiętają rok 2010; nawet miałam do niedawna post w wersji roboczej z tego okresu... Zwijanie papieru w równe ruloniki okazało się jednak być zadaniem trudniejszym niż przypuszczałam. Pozakręcałam papier byle jak, a później dziwiłam się, że rurki nie chcą się ładnie zaplatać..

Sporo czasu musiało minąć, nim ponownie postanowiłam spróbować. 

Tym razem postawiłam na drobiazgi - gwiazdki, 

które nie wymagają produkcji masowej ilości rurek.

Ku mojemu zdumieniu - poszło całkiem sprawni.

No chyba po prostu dojrzałam do  tego! :D

 

 

I taka jedna na próbę. Znacznie większa.

I tak rozpoczęłam gromadzenie gazet;

 bo w planie na przyszłość - prostokątne koszyki do przechowywania różności.

Czy się uda? Zobaczymy :)