Odkopane zaległości: torty, warkocze, tatuaże i mydło

Wrzucam hurtem to, co mi się przypomniało

(a może raczej znalazło na zdjęciach), 

a na co do tej pory nie znalazłam wolnej chwili...

 

Wakacyjne torty (tym razem superszybkie w dekorowaniu:

1. Tort "Kinder" (dla Amelki)

2. Tort "Beczka" (dla Tomka)

Zawsze zapominam zrobić zdjęcie "przekroju".
Tym razem się udało!
(rzutem na taśmę... ostatni kawałek! :D)

 * * *

Wakacje były też czasem szaleństw. 

Amelki marzeniem było mieć długie włosy, 

więc w ramach prezentu urodzinowego 

zrobiłyśmy włóczkowe przedłużanie włosów :)

 (tak serio, to kupiłam włosy syntetyczne na Allegro, 

ale niestety z powodów logistycznych nie zdążyły dotrzeć na czas, 

więc  trzeba było jakoś ratować sytuację)

 

Były urodziny, były więc też i lizaki bezowe.

Moje pierwsze, nie ostatnie :)

 W dekorowaniu pomagały mi dzieci :)

Były też brokatowe tatuaże (tu tylko przykładowe, trzaśnięte telefonem):

 i tatuaże malowane farbami do ciała:

* * *

Na potrzeby rozpoczęcia roku szkolnego pojawiło się też ręczne haftowanie. 

Nieidealne, ale ileż przyniosło radości, 

że trampki nie są już "takie jakieś chłopięce" :)

* * *

Końcem sierpnia udało mi się też zrobić 

moje drugie w życiu mydło - "Mleczne shea" do skóry suchej.

W składzie: 

masło shea (50%), 

olej kokosowy (25%) 

oraz oliwa z oliwek (25%)

(tylko spójrzcie jak mocno zmieniło kolor w procesie zmydlania) . 

* * *

Jak widzicie - coś tam robię.

Tylko na dokumentowanie wciąż czasu brak... :)

POZDRAWIAM CIEPŁO <3

Tortowy czas... :)

Urodziny dzieci, to ważna uroczystość. 

Nie zawsze jednak jest tyle energii i czasu, 

by bawić się w lepienie tortów z masy cukrowej. 

W tym roku przeprowadziłam zatem eksperyment owocowo - śmietankowy.

Okazuje się, że miłośników owocowych słodkości jest całkiem sporo, 

a dzieci cieszą się z tortów również wtedy, 

gdy zamiast bajkowych postaci pojawiają się na nich przepyszne, 

świeżutkie owoce! :)

 

Najpierw były torty dla Amelii i Tomasza.

 Jeden z jasnym, drugi z ciemnym ciastem, 

w środku oba z frużeliną malinową i masą z serka mascarpone 

oraz śmietany kremówki :

(wybaczcie, ale po rozkrojeniu nie było już czasu na sesje zdjęciowe :)

 

 Taka była radość, gdy zobaczyli swoje torty:

 

* * *

A dla mojej Siotrzenicy, której ulubionym kolorem jest ZIELONY 

wymodziłam równie szybki  tort "leśny mech" tudzież "leśna polana", 

kombinowany z różnych przepisów, 

oraz z bardzo podobnym do poprzednich tortów nadzieniem, 

tj. frużeliną malinową  (ulepszoną) oraz masą z serka mascarpone i śmietany kremówki.

Ciasto z dużą ilością (bo aż 450g szpinaku)! Szczerze polecam.

Najpierw tort ozdobiony był wyłącznie pestkami granatu i jeżynami:

 Ale przed samym wystąpieniem dostałam jeszcze trochę malin... :)

Próbna mini mochila bag i urodzinowy tort szydełkowy

Nie wiem jak, nie wiem dlaczego, ale gdzieś kiedyś (niedawno)

 wyskoczyła mi przed oczy mochila / wayuu bag (ach ten Facebook...)

Niby dawniej widywałam podobne torby... 

Niby zawsze podobały mi się nawet... 

Ale to właśnie teraz zrodziła się we mnie ta nieodparta pokusa, 

by zmajstrować sobie taką wyjątkową rzecz.

Niewiele myśląc dopadłam jakieś pozostałości włóczkowe, 

znalazłam w internetach wzór kota i zaczęłam dzierganie. 

Technika gobelinowego szydełkowania jest dość mozolna

 (bo to jednak same półsłupki, a i myśleć o wzorze trzeba), 

ale wciąga tak bardzo, że ja już szukam wzoru na torebkę dla siebie!

Jako, że miała być to wersja testowa - wielkość dopasowałam do mojej 7-latki i do ilości posiadanej włóczki (cudem wystarczyło jednej i drugiej i nie zostało prawie nic!!!).

Mimo, że podczas dziergania Amelka miała całą masę wątpliwości, ostatecznie jest zachwycona swoją nową, workowatą torebką.

 

 

 

 

 Kot ma widoczny obłęd w oczach, 
ale mimo wszystko jest sympatyczny i nie drapie ;)


* * *

A na specjalne, urodzinowe zamówienie Amelki
powstał mini-torcik szydełkowy.
W trakcie szydełkowania wiele razy zmieniałam koncepcję.
Ostateczny wygląd podyktowany został tym, 
co udało mi się znaleźć (resztki włóczek w takich, a nie innych kolorach
 i trzy puste, odkręcane opakowania po kosmetykach).

Początkowo tort miał być zwyczajnym rekwizytem do zabawy, 
ale w trakcie pracy pomyślałam, że to jednak kolejna strata 
miejsca na półce, zatem poszczególne elementy oddzieliłam od siebie w taki sposób, 
by tort mógł być przy okazji oryginalnym pudełeczkiem na skarby
 (aktualnie gumeczki, ale myślę, 
że z czasem jeszcze nie raz zmieni swoje przeznaczenie ;) )

 

Podwodny świat, czyli tort 2017

Urodziny dzieci, to dobry powód, by trochę się pobawić :)

Nie ukrywam, że jeśli chodzi o pracę twórczą, 

to z Siostrą moją osobistą

pracuje mi się w tych sferach najlepiej,

 a jej pomoc przy ogarnianiu cukrowej "ciastoliny" jest nieoceniona!!!

Nie mogę w tym miejscu nie podziękować również naszym mężom,

którzy znacznie krócej, ale równie dzielnie walczyli z niesfornymi masami :)

4 godziny pracy i zwykły tort stał się tortem z podwodnego świata! :)

Nie wiem jak Wam, ale mnie podobał się bardzo.
Dodam tylko, że jedynie literki są wycinane wg szablonu, 
reszta to "robótki ręczne", czyli nożyk i paluchy w ruch... :)

Cieszę się, że mogę zostawić tu po nim pamiątkę 
i wrócić za jakiś czas, by go sobie przypomnieć  :)

Tort dla dwojga :)

Co roku, gdy zbliża się termin "tortowy" (urodziny moich dzieci) 

- przybywa mi "parę" siwych włosów. 

Wciąż nie wiem gdzie można / gdzie warto zamówić cudny 

i smaczny tort w przyzwoitej cenie. 

I właśnie dlatego ostatecznie robię go sama. 

Tym razem poszłam na łatwiznę bardziej niż zwykle (mówię tu o wnętrznościach) 

i niemal całą energię włożyłam w "przystrajanie". 

Z pomocą przyszła mi Siostra moja jedyna - Basia. 

Gdyby nie ona, nie pokusiłabym się o tyle detali :) 

Jednak nie ma to jak odpalenie dwóch silników jednocześnie! ;) 

 

 

Zainwestowałam też w nowy sprzęt, 

- plastikowe "coś" do wykrajania literek. 

WARTO BYŁO!

W tym roku jestem z torta zadowolona wyjątkowo! 

Kolory robią swoje (w rzeczywistości jasne, intensywne, urocze wprost :) )

Dzieciom również się spodobał. Doczekał się nawet odwzorowania! 

(autor:  Oliwia, lat 8)